   |
||||
                     
|
|
|||
|
|
||||
|
MODELE: |
Mit „skaczącego konika" jest nierozdzielnie związany z postacią Enzo Ferrari, człowieka rzadkiej przenikliwości umysłu i uporu, który stal się symbolem sportowego automobilizmu. Enzo Ferrari, wielki inspirator pomysłów i odkrywca talentów, był od 1929 do 1938 r. właścicielem „stajni wyścigowej" noszącej jego nazwisko, która wystawiła na wyścigach najsłynniejsze jednomiejscowe Alfa Romeo, a od 1945 r. rozpoczął najważniejszą fazę swojej kariery - konstruktora. Kiedy opuścił Alfa Romeo, narzucono mu zakaz nadawania konstruowanym samochodom własnego nazwiska przez przynajmniej cztery lata. Swojej nowej spółce Ferrari dał więc nazwę Auto Avio Costruzioni i pod tą marką narodził się w 1940 r. pierwszy pojazd, model 815, złożony z elementów podwozia Fiata, z silnikiem 8-cylindrowym o pojemności 1496 cm3. W 1943 r. siedziba przedsiębiorstwa została przeniesiona z Modeny do Maranello, a w 1945 r. spółka przyjęła wreszcie nazwisko swojego założyciela. Pod koniec lat pięćdziesiątych Ferrari wpisało do swojej złotej księgi Formuły 1 aż dziewięć tytułów mistrzów świata kierowców, osiem tytułów konstruktorów i 108 zwycięstw w GP. Do tych wyników należy dodać 13 mistrzostw świata w kategorii prototypów, dziewięć zwycięstw w 24-godzinnym Le Mans i osiem w Mille Miglia. Z przemysłowego punktu widzenia produkcja, początkowo bardzo ograniczona, była związana z samochodami wyścigowymi i do lat sześćdziesiątych nie można mówić o prawdziwej produkcji seryjnej. Każdy model był projektowany z myślą o wyścigach, a wersje użytkowe były wykonywane w sposób rzemieślniczy, w zależności od różnych potrzeb klientów. Genealogia użytkowych Ferrari rozpoczęła się od pojazdów, które między rokiem 1948 a 1953 miały silnik 12-cylindrowy widlasty o kącie rozchylenia cylindrów 60°, zaprojektowany przez Gioacchina Colomba. Były to 166,195 oraz 212 Inter, z nadwoziami coupe i kabriolet najsłynniejszych projektantów włoskich, aż do 1952 r., gdy ugruntowała się niemal wyłączna współpraca z Pininfariną. W 1950 r. modelem 340 America (po którym nastąpiły 342 i 375 America, a wreszcie 410 Superamerica) została uruchomiona produkcja serii pojazdów z silnikami o dużej pojemności skokowej, V12 projektu Aurelia Lamprediego. W 1955 r. pojawił się pierwszy pojazd z serii GT, małych 2-miejscowych limuzyn z silnikiem 3,0 dm3, która ofiarowała miłośnikom automobilizmu niezapomniane samochody, jak 275 GTB/4 z 1966 r. (pierwszy z układem napędowym transaxle), 365 GTB/4 Daytona z 1968 r., aż do Beriinetty Boxer z 1971 r., która otworzyła długi rozdział pojazdów z silnikiem 12-cylindrowyrn umieszczonym centralnie (rozwiniętym w 1984 r. w modelu Testarossa i w 1996 r. w 550 Maranello, w którym powrócono do klasycznego umieszczenia silnika z przodu ze skrzynką biegów zblokowaną z mechanizmem różnicowym tylnym). Od 1960 r. ofertę uzupełniały 4-miejscowe coupę: pierwszy był 250 GT 2+2 Pininfariny, po którym nastąpiły 330 GT 2+2 z 1964 r., 365 GT z 1967 r., 365 GTC/4 z 1972 r. i seria 400/412, produkowana między 1976 a 1989 r. W 1992 r. pojawił się nowy 456 GT. Trzecią linię produkcji, powstałą w 1967 r., stanowiły małe limuzyny 206/246 GT z 6-cylindrowymi silnikami, sprzedawane pod marką Dino dla upamiętnienia syna Enzo Ferrari, przedwcześnie zmarłego w 1956 r. Zastąpiły je w 1975 r. małe Ferrari z silnikami 8-cylindrowymi: 308, 328 (1985), 348 (1989) i 355 (1994). W 1984 r. została ponadto uruchomiona produkcja specjalnych modeli w krótkich seriach, w których firma zawarła najbardziej nowoczesne technologie przetestowane w pojazdach wyścigowych. Takie były GTO z 1984 r., F40 z 1987 r. i F50 z 1995 r. Jeżeli chodzi o przedsiębiorstwo Ferrari, przekształcone w 1960 r. w spółkę akcyjną (SEFAC), zostało ono przejęte w 1988 r., w części dotyczącej produkcji seryjnej, przez FIAT-a, który po zgonie Enza Ferrari w 1988 r. przejął również kontrolę nad sektorem samochodów wyścigowych. Zdolność produkcyjna firmy wynosiła: 100 pojazdów w 1955 r„ 500 w 1963 r., 1000 w 1971 r., 2000 w 1979 r. i 3000 w 1985 r., osiągając historyczny rekord 4589 sztuk w 1991 r., żeby następnie ustabilizować się na poziomie 3000-3500 samochodów. |
|||
