::ALFA ROMEO::
::ASTON MARTIN::::AUDI::::BMW::::CITROEN::::FERRARI::::FIAT::::FORD::::HONDA::::HYUNDAI::::JAGUAR::::LAMBORGHINI::::MERCEDES::::NISSAN::::PEUGEOT::::PORSCHE::::RENAULT::::SEAT::::SKODA::::TOYOTA::::VW::::VOLVO::

 

 

 

MODELE:

FORD:

Model A

Model R

Model T #1/#2

Model A

Model 40

Model 91A DeLuxe Fordor

Model 89 A Super DeLuxe Fordor

Custom Convertible

Thunderbird

Fairlane Crown Victoria

Fairlane 500

Galaxy

Falcon

Thunderbird

Falcon Futura

Mustang

Fairlane Torino

Fairlane 500

Shelby Cobra

Maverick

Pinto

LTD

Thunderbird

Granada

Fairmont

LTD

Thunderbird Heritage

LTD Crown Victoria

Escort

Mustang #1/#2

Thunderbird

LTD

Tempo

Bronco II

Taurus

Festival/Aspire

Probe

Crown Victoria

Escort

Probe

Mustang

Contour

Taurus

Aerostar/Windstar

 

LINCOLN:

Model L

Model K

Zephyr

Continental

Capri

Premiere

Continental Mark II #1/#2

Continental

Continental Town Car

Mark VIII

Continental

 

MERCURY:

Serie 29

Serie 3M Custom

Colony Park

Meteor

Monterey

Cougar

Marquis

Capri

Sable

Cougar

Villager

Sable

 

FORD EUROPA:

Model A

Model B

Model Y/Koln

V 8 Spezial

Eifel

Taunus

Consul

Zephyr

Taunus

Anglia

Taunus

Consul Calssic 315

Cortina

Escort

Capri

Granada/Consul

Escort

Taunus

Capri

Escort/Orion

Sierra

Scorpio

Fiesta #1/#2

Escort

Maverick

Mondeo

Scorpio

Fiesta

Galaxy

Ka

 

FORD AUSTRALIA:

Laser

Falcon

Telstar

Capri

Fairlane/LTD

 

FORD BRASILE:

Versailles

Nie było łatwo Henry'emu Fordowi urzeczywistnić swoje marzenie o stworzeniu własnego przedsiębiorstwa samochodowego. Pierwsze doświadczenia na tym polu sięgały epoki, gdy zatrudniony w Edison Illuminating Company, skonstruował w 1893 r. prymitywny silnik spalinowy, a w 1896 r. doświadczalny czterokołowy pojazd. Formalny akt założycielski Ford Motors Company datowany jest na 24 czerwca 1903 r. Słuszność pomysłu konstruowania samochodu dla szerokich mas potwierdziły pierwsze pojazdy nazywane A, C i F z silnikami dwucylindrowymi. Na skutek żądań swoich kredytodawców firma Ford zaprezentowała, na przekór woli Henry'ego, również bardziej luksusowe auta, jak model B z 1904 r. z silnikiem 4-cylindrowym, i K z 1906 r. z silnikiem 6-cylindrowym, które jednak nie odniosły sukcesu. Henry'emu Fordowi udało się jednak zgromadzić we własnych rękach 58% udziału w spółce, który zapewnił mu stanowisko prezesa i możliwość narzucenia własnej polityki, skoncentrowanej na pojazdach popularnych o niskich cenach (w 1919 r. nabył cały pakiet akcyjny). Tak narodził się model N, z silnikiem 4-cylindrowym, który stanowił silny bodziec do rozwinięcia zdolności produkcyjnych: w 1908 r. przekroczono liczbę 19 000 egzemplarzy. W następstwie takich sukcesów. Ford znalazł się w centrum wielkiej rozgrywki prawnej z grupą konkurencyjnych firm, zebranych w tak zwanym Syndykacie Selden, który domagał się od Forda opłat licencyjnych za patent samochodu, zarejestrowany przez G. Seldena. Ford wygrał sprawę w 1911 r. W międzyczasie nie tracił ducha i w 1908 r. zaprezentował pojazd, który miał stanowić milowy krok na drodze ku motoryzacji: model T, nazywany Tin Lizzie. Ten samochód, którego 15 milionów egzemplarzy wyprodukowano w ciągu 19 lat, zmotoryzował  Amerykę. Do jego produkcji Ford po raz pierwszy zastosował linię montażu, umożliwiającą skrócenie - z 12 do półtorej godziny - czasu niezbędnego do złożenia kompletnego samochodu. Ogromne rozpowszechnienie było możliwe również dzięki stopniowemu obniżaniu ceny, która z początkowych 850 dolarów spadła do 260 w 1925 r. Nie było łatwo zastąpić modelu T. W tej kwestii wystąpiły spory również w rodzinie między ojcem Henrym a synem Edselem, który w 1919 r. objął funkcję prezesa. W 1927 r. pojawił się nowy Ford A, o wyraźnie nowocześniejszych cechach, ale o podstawowej cenie jeszcze konkurencyjnej, 495 dolarów za Tudora (nazwa oznaczała two-door: dwudrzwiowy, tak jak Fordor określał wersji four-door - czterodrzwiową), głównie w stosunku do bezpośredniego rywala, Chevroleta. W ciągu pięciu lat życia model A został wyprodukowany w liczbie 4,5 miliona egzemplarzy. W 1922 r. Ford przejął Lincolna, założonego dwa lata wcześniej przez Henry'ego Lclanda, wzbogacając tym ofertę o prestiżowe modele. W 1932 r. został zaprezentowany model 18, pierwszy Ford z 8-cylindrowym silnikiem widlastym, po raz  pierwszy odlanym w jednym bloku. Podwozie pochodziło z modelu A, a wynik był udanym kompromisem między osiągami a ekonomicznością, mimo że całość była wciąż daleka od wyrafinowania mechaniki europejskiej. W 1911 r. Ford uruchomił w zakładzie w Manchesterze w Wielkiej Brytanii produkcję pojazdów, która dzięki modelowi T osiągnęła w 1925 r. 250 000 sztuk. Jednak do tego stopnia coraz trudniej było stawić czoła europejskiej konkurencji, że zaistniały obawy o utrzymanie nowego angielskiego zakładu w Dagonham, otworzonego w 1932 r. Również w 1932 r. został zaprezentowany pierwszy Ford zaprojektowany w Anglii, zarówno pod względem silnika, jak i nadwozia, model Y, po którym w 1932 r. wszedł na rynek model Ten. Ford Y, którego nazwę zmieniono na Popular, był najbardziej ekonomicznym pojazdem Zjednoczonego Królestwa w tamtym okresie, a  cena, wynosząca 100 funtów, zadecydowała o jego sukcesie. W nowej wersji z 1939 r. i kolejnej z 1959 r. przyjął nazwę Anglia (była produkowana do 1968 r.), tak jak Ten, który w 1938 r. zmienił nazwę na Prefect. W Niemczech Koln (odpowiednik modelu Y) był w 1933 r. pierwszym europejskim Fordem złożonym w zakładzie w Kolonii. Niemiecka produkcja Forda została uruchomiona już w 1926 r. modelem T, po którym nastąpił typ A z 4-cylindrowym silnikiem o pojemności 3,3 dm', również zaprojektowanym w Ameryce. Następnie niemiecki Ford przedstawił dalsze dwa modele projektu europejskiego: Eifela z 1935 r. i Taunusa z 1939 r. W tym czasie w Stanach Zjednoczonych od 1934 r. zarzucono produkcję modeli 4-cylindrowych, żeby oferować wyłącznie silniki V8, których, dzięki sukcesowi modeli 40 (1932-1934) i 48 (1935 r.), wyprodukowano 2 miliony. W 1939 r. między bardziej popularnymi Fordami i luksusowymi Lincolnami znalazła swoje miejsce nowa marka Mercury, powstała, żeby bezpośrednio konkurować w klasie średniej wyższej z Buickiem i Oidsmobile. W samym środku wojny, w 1943 r. niespodziewanie zmarł Edsel  Ford, a funkcję prezesa, po okresie ponownego kierownictwa już osiemdziesięcioletniego Henry'ego, objął w 1945 r. syna Edsela, Henry II, zaledwie dwudziestoośmioletni. Euforia powojennego rynku spowodowała, że w 1947 r. wyprodukowano 429 000 pojazdów. Produkcja samochodów Mercury tego roku wyniosła ponad 85 000 sztuk. Pierwszy nowy Ford, projektu George'a Walkera, został przedstawiony w czerwcu 1948 r. Były to pierwsze samochody z niezależnym zawieszeniem przednim i tylnym i resorami piórowymi półeliptycznymi. Lata pięćdziesiąte rozpoczęły się pod znakiem odnowy, o czym świadczy Thunderbird z 1955 r., wyposażony w nowy silnik V8 o pojemności 4,5 dm Podstawowa gama Forda zróżnicowała się i nastąpił rozwój stylistyki poprzez wprowadzenie w 1955 r. do trzech serii: Mainline, Customline i Fairlane takich elementów, jak zaokrąglona szyba przednia (już w 1952 r. wykonano jedną zaokrągloną szybę zamiast dwóch płaskich płyt montowanych w kształcie litery V) i dwubarwny lakier, łącznie w aż 18 różnych odmianach nadwozia. Pod względem silników w 1956 r, oferowano V8 o trzech pojemnościach: 4,6, 4,8 i 5,1 dm'. W tym okresie pojawiły się również pojazdy o szczególnym stopniu kreatywności, jak wersja kabriolet Fairlane z hardtopem (sztywnym dachem) automatycznie składanym w bagażniku, produkowana między 1957 a 1958 r. w liczbie ponad 35 000 egzemplarzy. W 1957 r. powstał Edsel, nowa marka, która miała wykorzystywać możliwości rynku w sektorze między Fordem a Mercurym. Wynik stylistyczny okazał się na tyle dyskusyjny, że z zakładanych 100 000 rocznie, taktycznie w 1957 r. ukazało się jedynie 50 000, a w 1958 r. zaledwie 26 000, aż produkcja modeli Ranger i Pacer (na płycie podłogowej Forda) oraz Costair i Citation (na płycie podłogowej Mercury) została przerwana pod koniec 1959 r. Tego samego roku Ford w każdym razie świętował wyprodukowanie 50-milionowego pojazdu od powstania firmy. W tym czasie marka Mercury coraz, bardziej upodobniała się do Forda, mając w modelach Custorn (1952 r.), Monterey (1952 r.), Montclair (1954 r.) i Park Lane (1957 r.) swoją bazę produkcyjną. W 1959 r. został przedstawiony pierwszy samochód kompaktowy z nadwoziem samonośnym, Ford Falcon, wyposażony w 6-cyhndrowv silnik o pojemności 2,4 dm do którego dołączył Mercury Comet o nieznacznie krótszym rozstawie osi. Lincoln ze swej strony rozwinął pod koniec wojny trzy serie modeli: Cosmopolitan (1948 r.), Capri (1952 r.) i Premierę (1955 r.). W 1960 r. gama została ponownie wystylizowana na płycie podłogowej jednakowej dla trzech modeli (a raczej wersji), nazwanych Capri, Premierę i Continental. Ten ostatni, dzięki udanej generacji z 1961 r., stał się jedynym modelem firmy oferowanym w wersjach limuzyna, kabriolet i coupe. W latach sześćdziesiątych gama Fordów podzieliła się na modele Falcon, Fairlane i Galaxy, podczas gdy z sukcesem rozwijano Thunderbirda, który coraz bardziej przyjmował charakter raczej dużego coupe i kabrioletu, niż zwinnego pojazdu sportowego. Tę rolę przejął w 1964 r. inny udany samochód, za którym silnie obstawał nowy dyrektor generalny Lee lacocca: Mustang. Oferowany z silnikami 6- i 8-cylindrowymi, w ciągu zaledwie dwóch lat został wyprodukowany w liczbie miliona  egzemplarzy. Sportowy wizerunek Forda znalazł również odzwierciedlenie w działalności wyczynowej. Firma uczestniczyła w Światowych Mistrzostwach Prototypów z legendarnymi pojazdami wyprodukowanymi w Wielkiej Brytanii w Ford Adyanced Vehicles, jak GT 40, Mk II i Mk IV, angażując się w niezapomnianą konfrontację z Ferrari. Równocześnie w Wielkiej Brytanii Cosworth w 1966 r. wprowadził markę Ford również do Formuły l dzięki silnikowi, który miał pozostać na tym polu jednym z najbardziej długowiecznych i zwycięskich. W latach sześćdziesiątych Ford przedstawił pierwszy subcompact Finto, z silnikami 4-cylindrowymi wyprodukowanymi w Niemczech, do którego dołączyły nowy kompaktowy Maverick i wielkie full-sizE Torino, Gustom, Galaxy i LTD. Równocześnie Mercury zaoferował swoje wersje, nazwane Bobcat, Montego i Monterey/Marquis. Lincoln nadal rozwijał Continentala, ponownie wystylizowanego w 1970 i 1979 r. W 1967 r, dołączyło zwinniejsze coupe, nazwane Mk III, którego odnowioną wersją stały się w 1971 i 1976 r. Mk IV i Mk V, pochodzące od współczesnych im Fordów Thunderbird. Mk VI z 1979 r., różnił się jedynie wyposażeniem od zwykłych Continentali, które zdecydowana modernizacja uczyniła bardziej zwartymi. W 1978 r. Ford osiągnął próg 150 milionów wyprodukowanych pojazdów. Lata osiemdziesiąte cechowała progresywna ekspansja międzynarodowa. Po nabyciu w 1978 r. 25% udziałów japońskiej Mazdy, która pod marką Forda wyprodukowała niektóre modele, w 1986 r. Ford objął 10% kapitału koreańskiego Kia, podczas gdy w 1987 r. przejął Aston Martin Lagonda i wreszcie w 1989 r. Jaguara. Działalność w Europie została zreorganizowana w 1967 r. - powstał Ford Europa z siedzibą w Kolonii. Po drugiej wojnie światowej na starym kontynencie ustało współdziałanie produkcyjne pomiędzy poszczególnymi zakładami. Fabryka francuska wznowiła działalność modelem Vedette, z silnikiem 2,2 dm' V8, ale trudności skłoniły firmę w 1954 r. do odstąpienia zakładu Simce. W Wielkiej Brytanii i Niemczech tymczasem trwała sprzedaż pojazdów nadal opartych na starych przedwojennych silnikach 4-cylindrowych i V8, przy czym obie filie rozwijały odmienne programy produkcyjne. Angielski Ford przedstawił w 1952 r. Consula i Zephyra, po których pojawiła się udana Anglia z 1959 r. Po niej nadeszła kolej na Consula 315 w 1961 r., Cortinę w 1962 r., Corsaira w 1963 r. i nowych Zephyra i Zodiaca w 1966 r. W Kolonii pierwszy powojenny pojazd został zaprezentowany w 1952 r.: był to Taunus 12 M, a po nim model 15 M, pod względem rozwiązań konstrukcyjnych bardzo podobny do angielskiego Consula. Następne były modele 17 M z 1957 r. i 17 M z 1960 r. Wobec tak zróżnicowanej (niepotrzebnie) produkcji, postanowiono uporządkować ofertę filii niemieckiej i angielskiej, poddając je scentralizowanemu kierownictwu. Pierwszymi modelami nowego Forda Europa były Escort z 1968 r. i coupe Capri z 1969 r. Unifikacji linii produktu dopełniono między 1977 a 1979 r., gdy również ostatnie pojazdy pochodzenia angielskiego, Cortina i Zephyr, zostały zastąpione przez nowe generacje odpowiadające niemieckiemu Taunusowi i Granadzie. Od tej chwili wspólna gama rozwijała się na bazie podstawowych modeli Fiesty, Escorta, Sierry (Mondeo od 1993 r.) i Scorpio. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych rozpoczęła się dla Forda faza produkcji globalnej poprzez rozwój modeli przeznaczonych, z odpowiednimi różnicami, zarówno na rynek amerykański, jak i europejski. Escort z 1980 r. i Tempo z 1983 r. stanowiły pierwsze przykłady pojazdów amerykańskich o napędzie przęd nim i z silnikiem ustawionym poprzecznie, w których można było znaleźć podobieństwa do europejskich modeli Escort i Sierra. Europejskie Mondeo z 1993 r. wykonano jako prawdziwy światowy samochód (worid car), który znajdował swoje odpowiedniki zarówno w amerykańskich Contour i Mercury Mistique z następnego roku, jak i w wersjach przeznaczonych na rynki Azji i Środkowego Wschodu. Limuzyny Taurus (powstałe w 1985 r. i odnowione w 1996) mimo braku odpowiednika po drugiej stronie oceanu miały cechy szkoły europejskiej. Jedynie wielki Crown Victoria nadal podtrzymywał, dzięki swojej długości (5,4 m) i silnikowi V8, amerykańską tradycję, która pod koniec lat dziewięćdziesiątych nie znajdowała już na rynku żadnego wyrazu.