   |
||||
                     
|
|
|||
|
|
||||
|
MODELE: |
Honda, największy na świecie producent pojazdów jednośladowych i trzeci japoński konstruktor samochodów, weszła do tego sektora w 1962 r. piętnaście lat po założeniu przedsiębiorstwa przez Soichiro Hondę, który uruchomił w Hamamatsu mały zakład produkcji silników dwusuwowych o pojemności 50 cm'. W 1949 r. wyprodukowano pierwszy kompletny motocykl, podczas gdy w 1952 r. zapoczątkowano działalność eksportową. Pierwszym szeroko rozpowszechnionym produktem był Super Cab z 1958 r. Przygoda z samochodem zaczęła się pod znakiem sportu na bazie ugruntowanej technologii motocyklowej. Pierwszy pojazd Hondy świadczy, że kładziono nacisk na technologię. I rzeczywiście - S 500 z 1962 r. byt niepospolitym roadsterem z zamontowanym małym, wyszukanym silnikiem ze stopu lekkiego, z dwoma wałkami rozrządu, o pojemności 531 cm', który miał prędkość obrotową 8000 obr/min. Napęd przenosiły dwa łańcuchy, jeden na każde koło pędne, co było rozwiązaniem przejętym z doświadczeń zdobytych przy produkcji motocykli. Promocję pierwszych przedsięwzięć Hondy w sposób znaczący wspierało zaangażowanie w wyścigi Formuły l, w której firma zadebiutowała w Grand Prix Niemiec z 1964 r. Za kierownicą wozu, co świadczyło o rosnącym zainteresowaniu Hondą w Stanach Zjednoczonych, zasiadło dwóch Amerykanów: Ronnie Bucknum i Ritchie Ginter. Ten ostatni zwyciężył w Meksyku w 1965 r., co było najświetniejszym uzyskanym wynikiem, obok sukcesu Surteesa w Monzy w 1966 r. przed wycofaniem się z wyścigów w 1968 r. Początkowo pojazdy Hondy nie zyskały przychylności na rynku wewnętrznym. Produkcja wzrosła z zaledwie 136 pojazdów w 1963 r. do 5210 w 1964 r. i do 8779 w 1965 r., z czego wyeksportowano 25%. W 1966 r. oferta została odnowiona. Wśród najważniejszych pojazdów znalazł się S 800, którego silnik przekroczył próg 100 KM z 1 dm', i małe samochody z dwucylindrowym silnikiem napędzającym koła przednie, N 360 i N 500, zainspirowane przez Mini Issigonisa, które w 1968 r. zwiększyły produkcję do 186 560 sztuk. Sztandarowym pojazdem Hondy był Ciyic z 1972 r., kompaktowa limuzyna z silnikiem 1,2 dm', wyposażona na rynki japoński i amerykański w układ zasilania z 3 zaworami na cylinder, nazwany CVCC (Compound Vortex Controlled Combustion), który pozwolił stawić czoła surowym przepisom przeciw zanieczyszczamu środowiska, obowiąującym w Stanach Zjednoczonych. W 1979 r., również dzięki sukcesowi serii Accord/Prelude, produkcja przekroczyła 706 000 sztuk przy aż 7-procentowym udziale eksportu, w praktyce całkowicie na rynek Stanów Zjednoczonych. Początek lat osiemdziesiątych charakteryzowała polityka oparta na rozwoju eksportu i produkcji na miejscu w tych państwach, których rządy były zainteresowane samochodami japońskimi. Na tych podstawach w 1981 r. została uruchomiona współpraca z grupą British Leyland (później przekształconą w Rover), mająca na celu produkcję licencyjną w Wielkiej Brytanii modelu Civic/Balladę, sprzedawanego w Europie jako Triumph Acclaim. Ta umowa stała się punktem wyjścia do ściślejszego porozumienia między Hondą a Roverem, które doprowadziło do nabycia w 1990 r. 20% pakietu akcji angielskiej grupy i do rozwijania wspólnych produktów z zastosowaniem technologii japońskich, takich jak Legend/ Rover SIKI, Civic/Rover 200-400, Accord/Rover 600. Współpraca zakończyła się w 1994 r., kiedy Rover wszedł w skład BMW. W 1992 r. został uruchomiony angielski zakład w Swindon, mający produkować modele Accord i Civic, a od 1997 r. – pierwsze oryginalne silniki Diesla tej firmy. W Ameryce działalność Hondy skonkretyzowała się w 1982 r. w postaci implantu w Marysville w USA i w 1986 r. w Alliston (Kanada), które do 1995 r. łącznie wyprodukowały 5 milionów sztuk modeli Accord. Od 1997 r. Hondę Civic zaczęto produkować również w Brazylii, podczas gdy od 1966 r. w siedmiu zakładach na Dalekim Wschodzie był produkowany, jako trzybryłowa limuzyna, model City. Całkowita produkcja Hondy wyniosła 10 milionów pojazdów w 1983 r., 20 milionów w 1990 r. i 30 milionów w 1995 r, z czego 10 milionów samego tylko modelu Civic. Od 1986 r. najbardziej prestiżowe modele byty także sprzedawane w Północnej Ameryce pod marką Acura. Na planie technicznym Honda potwierdziła swoją znaczącą pozycję w przemyśle motoryzacyjnym przez wprowadzenie jednostek napędowych VTEC z regulacją pracy silnika (w 1989 r.), układu 4 kół kierowanych zastosowanego w 1987 r. w Prelude lub nadwozia z aluminium w modelu NSX. W 1983 r. Honda powróciła do Formuły l dostarczając silniki teamowi Williams McLaren i zdobywając między 1987 a 1992 r., gdy ponownie się wycofała, 5 tytułów mistrzów świata w kategorii kierowców i 4 w kategorii konstruktorów. W 1994 r. zaangażowanie Hondy w sport samochodowy zostało skierowane na Formułę Indy. |
|||
