   |
||||
                     
|
|
|||
|
|
||||
| MODELE:
|
W 1963 r. Ferruccio Lamborghini, który stworzył w prowincji Ferrara solidne przedsiębiorstwo produkujące ciągniki rolnicze i palniki, przedstawił na Salonie w Turynie wysokiej klasy pojazd Gran Turismo. Początkowa niepewność klienteli i krytyki w stosunku do tego nieznanego 350 CTV rozwiała się, kiedy wypróbowano jego właściwości. W 1964 r. z silnikiem zaprojektowanym przez Giotta Bizzarriniego, podwoziem na ramie kratownicowej autorstwa Giampaola Dallara, z nadwoziem wystylizowanym przez firmę Touring, nowy pojazd pojawił się ostatecznie jako 350 CT, w złagodzonej pod względem linii i osiągów wersji. W tym tez czasie nabierał kształtu nowy i nowoczesny zakład w Sant' Agata w pobliżu Bolonii. Ale dopiero następnym modelem Lamborghini zdołał naprawdę zadziwić. Była to Miaura - sportowe auto „czystej krwi", z poprzecznym silnikiem umieszczonym centralnie w części tylnej, produkowana w latach 1966-1971. Jej silnik V12 osiągał moc 350 KM. Nadwozie, pochodzące ze studia Bertonego, była dziełem Giorgia Giugiara, który rozpoczął jej projekt, i Marcella Gandiniego, który był twórcą jej nadzwyczajnej, ostatecznej harmonii. W 1967 r. został zaprezentowany interesujący prototyp, Marzal, który nigdy nie wszedł do produkcji, ale stanowił inspirację następnych modeli firmy. Gama Lamborghini została uzupełniona w 1968 r. przez Espadę i Islero, po których w 1970 r. pojawiła się Jarama. Zakład w Sant’ Agata, mimo rosnącego sukcesu samochodów, borykał się z trudnościami, wywołanymi przez kryzys w sektorze ciągników rolniczych, i wreszcie w l971 r. Lamborghini zdecydował się odstąpić 51% akcji spółki szwajcarskiemu przemysłowcowi George'owi Henriemu Rossettiemii. Miaurę zastąpił pojazd, który stał się symbolem firmy: Countach - przedstawiony jako prototyp w 1971 r. i wprowadzonyy do produkcji w 1972 r. Tym pojazdem zakład zainicjował także własną produkcję nadwozi, konstruowanych w przeszłości przez Bertonego. W drugiej połowie dziesięciolecia, z powodu kryzysu paliwowego, Lamborghini znowu znalazło się w poważnych kłopotach. Produkcja, która w 1973 r. osiągnęła historyczne maksimum 550 sztuk, spadła w 1979 r. do zaledwie 55. W 1981 r. spółkę zakupili szwajcarscy bracia Patricki Jean-Claude Mimram, pod których kierownictwem produkcja zdołała ustalić się na dosyć wysokim poziomie (184 egzemplarze w 1983 r. i 249 w 1985 r.). Został również zakończony rozwój samochodu terenowego LM, rozpoczęty w 1977 r. prezentacją prototypu Cheetah, który zamówiło amerykańskie przedsiębiorstwo Mobility Technology International, stwierdziwszy możliwość zaistnienia na rynku pustynnego supercara. Projekt został następnie zarzucony, ale nowi właściciele nie chcieli zmarnować przeprowadzonych prac badawczych i w 1986 r. został skonstruowany pierwszy ostateczny model LM-002. 23 kwietnia 1987 r. Lamborghini zostało nabyte przez Chryslera, który dostarczył marce z bykiem w godle cenną, chociaż nie decydującą, pomoc finansową. Została uruchomiona kampania promocyjna, polegająca również, na przygotowaniu silnika Formuły l, który, pod technicznym kierownictwem Maura Forghieriego, zadebiutował w Lola-Larousse w GP Brazylii w 1989 r. i pozostał na torze przez trzy sezony, ale nie osiągnął znaczących wyników. Więcej szczęścia miał spadkobierca Countacha, Diablo, zaprezentowany w 1990 r. i wystylizowany przez Marcella Gandiniego, który odniósł sukces zarówno z powodu agresywnej i wyrafinowanej linii, jak i osiągów 12-cylindrowego silnika o pojemności 5,7 dm3. Pod koniec 1993 r. Lamborghini przeszedł pod kontrole MegaTech, spółki z siedzibą na Bermudach, założonej przez inwestorów indonezyjskich i powiązanej z koreańską Kia. Do grupy w 1995 r. wszedł również Vector, mała amerykańska firma, produkująca od 1978 r. małą sportową limuzynę, na której w 1996 r. został zamontowany silnik Lamborghini V12. |
|||
