   |
||||
                     
|
|
|||
|
|
||||
| MODELE: |
Louis Renault miał 13 lat, kiedy w 1891 r. nawiązał przyjaźń z Leonem Serpolletem, pionierem w dziedzinie samochodów parowych, i tak bardzo rozentuzjazmował się tym nowym środkiem lokomocji, że przekonał ojca do kupna starego silnika Panharda, żeby przestudiować jego działanie. Pasja do mechaniki spowodowała, że w wieku 21 lat założył warsztat w zabudowaniach w ogrodzie rodzinnego domu w Billancourt. Tutaj na bazie trzykołowego pojazdu De Dion-Bouton, Renault wykonał w 1898 r. swój pierwszy czterokołowy samochód, wyposażony w nową skrzynkę trzybiegową, przez niego opatentowaną, z bezpośrednim trzecim przełożeniem i biegiem wstecznym.Zdobywszy niespodziewanie potencjalnych klientów, Louis Renault zdecydował się nadać swojej pasji charakter przemysłowy i 25 lutego 1899 r. powstała Societe Renault Freres, zatrudniająca 60 osób. Pod koniec tego roku liczba wyprodukowanych pojazdów czterokołowych wynosiła 71 sztuk. Były wyposażone w silnik De Dion o pojemności 273 cm', chłodzony powietrzem. Również w 1899 r. Renault zaoferował pierwszy pojazd typu „conduite inteneur", zrealizowany przez firmę produkującą nadwozia Labourdette o wysokości aż 1,9 m (dzięki której kierowca mógł prowadzić nie zdejmując cylindra!) przy rozstawie osi zaledwie 1,45 m. W ciągu pierwszych lat Renault intensywnie uczestniczył w wyścigach, których działanie promocyjne było tak znaczące, że w 1902 r. zakład w Billancourt został powiększony, umożliwiając w 1904 r. produkcję 948 pojazdów. Następnego roku, także dzięki zamówieniu na 250 taksówek dla paryskiej Compagnie des Fiacres, została uruchomiona prawdziwa produkcja seryjna. W 1906 r. aż 1500 taksówek Renault jeździło po ulicach Paryża, a ich sukces w krótkim czasie sprawił, że w następstwie zamówienia złożonego przez londyńską filię na 1100 sztuk, przekroczyły one Kanał La Manche. W przeddzień I wojny światowej spółka produkowała już 10 000 pojazdów rocznie, zatrudniając 5200 osób. Rodzina pojazdów rozwinęła się i obejmowała mały samochód z dwucylindrowym silnikiem o mocy 10 KM, auta z silnikami 4-cylindrowymi o pojemności od 2,6 do 8,5 dm' i 6-cylindrowymi o pojemności 5,1 i 7,5 dm3. W tym czasie została również uruchomiona produkcja silników do samolotów i ciężarówek, a podczas wojny cały potencjał firmy został przestawiony na produkcję wojskową. Nawet paryskie taksówki Renault były bohaterami wojennego epizodu, ponieważ zostały użyte do szybkiego przetransportowania francuskich żołnierzy na front nad Marną. Po wojnie produkcja samochodów została podjęta z wielką energią i Renault przeżyło okres innowacji, który zaowocował w 1921 r. wylansowaniem modelu 12 CV i przede wszystkim małego KJ 5 CV z 1922 r. Ponadto zastosowano układ hamulcowy na wszystkie koła z hydraulicznym sterowaniem, najpierw w dużym 40 CV z silnikiem o pojemności 9,1 dm3, a następnie w pojazdach niższej klasy. Monasix i Vivasix z 1927 r. były pierwszymi modelami, dla których wymyślono nazwy. W 1928 r. razem z Vivastellą z 6-cylindrowym silnikiem został zaprezentowany pierwszy pojazd firmy wyposażony w 8-cylindrową jednostkę napędową, Reinastella, po której wyszła jej młodsza siostra, Nervastella. Na planie przemysłowym w tym samym roku zostały zapoczątkowane prace nad budową nowego zakładu na wyspie Seguin, pośrodku Sekwany. W dalszym czasie Renault kontynuował politykę polecająca na ograniczonych inwestycjach, co umożliwiło mu przezwyciężenie kryzysu pierwszej połowy lat trzydziestych. W 1937 r. powstał pierwszy pojazd o nadwoziu samonośnym, Juvaquatre, który już w 1939 r. przed wybuchem wojny został wyprodukowany w liczbie 27 000 sztuk. Podczas wojny, żeby uchronić przedsiębiorstwo, Louis Renault zgodził się na współpracę z okupantem. Oskarżony o kolaborację został aresztowany w 1944 r. i zmarł w więzieniu tego samego roku. Spółka została upaństwowiona16 stycznia 1945 r. i w ten sposób powstało Regie Nationale des Usines Renault. W 1946 r. został przedstawiony 4 CV, którego projektowanie rozpoczęto w czasie wojny. j Ten pojazd wyprodukowano do 1961 r. w liczbie ponad miliona egzemplarzy, przy czym osiągnięto również pierwsze znaczące wyniki na arenie sportowej, o czym świadczą sukcesy w Rajdzie Monte Carlo w 1949 r. i Mille Miglia w 1952 r. To od 4 CV Jean Redele, miłośnik samochodów z Dieppe, wywiódł swoje pierwsze wozy sportowe tworząc firmę Alpine, która w praktyce stała się marką wyścigową Regie i została przez nią przejęta w 1973 r. Również w 1952 r., po zaprezentoivaniu nowego „okrętu flagowego", Fregate, Renault zainaugurowało produkcję wielkiego zakładu we Flins. W 1956 r. powstała Dauphine, pojazd z tylnym układem napędowym i silnikiem o pojemności 850 cm', od której pochodziła wersja coupe i kabriolet, zaprojektowana przez firmę Ghia, Floride. Pracując nad tym samochodem zapoczątkowano współpracę z Amedee Gordinim, który firmował wiele wersji sportowych firmy. Dauphine, która pozostała na rynku do 1968 r., była pierwszym francuskim samochodem wprodukowanym w liczbie ponad dwóch milionów sztuk i była również produkowana na licencji we Włoszech przez Alfa Romeo i w Brazylii przez Willys-Overland. W 1961 r. 4 CV ustąpiło miejsca funkcjonalnemu 4-drzwiowemu R4, który był pierwszym samochodem Renault o napędzie przednim.Następnego roku przyszła kolej na R8, spadkobiercę Dauphine, jeszcze z silnikiem umieszczonym z tyłu i wyposażonym w cztery hamulce tarczowe, podczas gdy na szczycie gamy w 1965 r. zadebiutował R16, który wprowadzał interesujące 2-drzwiowe 5-drzwiowe nadwozie oraz przedni układ mechaniczny z zawieszeniem na drążkach skrętnych. Lukę między modelami R8 a R16 w 1965 r. wypełnił RIO, który w 1969 r. ustąpił miejsca R12 z silniem zamontowanym przed przednią osią napędową. Od R12 pochodziły coupe R15 i R17 z 1972 r. W tym samym roku pojawił się, zastępując R6 z 1968 r., model R5 - samochód popularny, który odniósł wielki sukces dzięki innowacjom stylistyki, znajdującym powszechne zastosowanie, jak zderzaki z masy plastycznej zintegrowane z nadwoziem. Miał napęd przedni, silnik umieszczony wzdłużnie za przednią osią. Ten układ napędowy został wstępnie zmodyfikowany w drugiej generacji z 1984 r., która otrzymała jednostkę napędową ustawioną poprzecznie. Wraz z prezentacją R14 w 1976 r., który pod względem rozmiarów i funkcjonalności odpowiadał kanonom nowych europejskich pojazdów klasy średniej, oraz R18, który zastąpił w 1979 r. R16, gama przyjęła ostateczną strukturę, która już miała się nie rewolucjonizować. Nową koncepcję małego popularnego samochodu jednobryłowego reprezentowało Twingo z 1992 r.; jego wyjście było wydarzeniem tej miary, co zakończenie produkcji R4 po karierze trwającej ponad 30 lat. Ponadto poprzez Espace, konstruowane przez Matrę, z którego wywodziły się trzy generacje z lat 1984, 1991 i 1996, Renault wprowadził w Europie koncepcję pojazdu jednobryłowego. Francuska firma stworzyła trzy ważne ośrodki produkcyjne: w Argentynie (1959 r.). Turcji (1969 r.) i Brazylii (uruchomienie w 1999 r.), do których doszły zakłady w Hiszpanii, Portugalii, Belgii i Słowenii. W 1980 r. Regie skonkretyzował program penetracji do Stanów Zjednoczonych przez przejęcie 46% grupy American Motors (temu wydarzeniu można zawdzięczać w latach, które nastąpiły bezpośrednio potem. Jeepa z silnikiem Renaulta), ale operacja została przerwana przez odstąpienie udziałów Chryslerowi w 1987 r. Również zapowiadany projekt fuzji z Volvo, z którym rozpoczęto współpracę techniczną w 1990 r., upadł z powodu stanowczej opozycji niektórych szwedzkich akcjonariuszy. W 1995 r. Renault wyprodukował łącznie l 518 000 pojazdów, z czego 52% we Francji, 44% w innych krajach europejskich i 4% na innych kontynentach. Od zakończenia wojny Renault pozostawał zawsze obecny na scenie sportu samochodowego, a w 1956 r. nawet zaprezentował pojazd na turbinę, E'toile Filante. W 1975 r. został utworzony niezależny oddział. Renault Sport, który uruchomił program wejścia w 1977 r. z jednomiejscowym samochodem do Formuły l. Aż do wycofania się z udziału w wyścigach w 1986 r.. Renault zdobił 20 zwycięstw i 50 pole position. Wygrana z 1978 r. w 24-godzinnym Le Mans modelu Alpine A442 potwierdziła wartość silników turbo Renaulta i utorowała im drogę do seryjnego zastosowania w R5 Turbo w 1980 r. W roku 1989 Renault powrócił do Formuły l, tym razem jako dostawca silników V10 dla teamu Williams i Benetton. |
|||
