   |
||||
                     
|
|
|||
|
|
||||
| MODELE: |
W 1924 r. iv Szwecji nie był jeszcze rozwinięty miejscowy przemysł samochodowy. Tego właśnie roku jego podwaliny położyli Assar Gabrielsson i Gustav Larson, dwaj przyjaciele i koledzy, pracujący w SKF, znanej fabryce łożysk kulkowych, którzy zdecydowali się zebrać grupę młodych inżynierów, żeby zaprojektować samochód. Pierwsze prototypy zostały przygotowane w 1926 r., a ich wysoka jakość przekonała kierownictwo SKF do wyłożenia kwoty 200 000 koron na sfinansowanie tej operacji. 14 kwietnia 1927 r. pierwsze Volvo opuściło zakłady w Hisingen, w pobliżu Goeteborga: był to OV 4, po nim zaś PV 4, odznaczający się nadwoziem typu Weymann z drewnianym podwoziem pokrytym sztuczną skórą. W ciągu pierwszego roku produkcji (1927) zostało sprzedanych zaledwie 297 aut, liczba niezbyt duża z powodu problemów związanych z wymaganiami dotyczącymi jakości, które stawiano dostawcom komponentów. W 1929 r. miała miejsce premiera pierwszego samochodu z 6-cylindrowym silnikiem, PV 651 (skrót PV oznaczał Person Vagn, samochód po szwedzku) i sprzedaż osiągnęła 1383 sztuki. Ten sukces umożliwił Volvo nabycie następnego roku większości akcji Pentaverken, który produkował silniki, i prawo własności do zakładu w Hisingen. W 1930 r. powstała seria 7-miejscowych limuzyn, sprzedawanych jako taksówki, modelu 670, podczas gdy od PV 651 pochodziła seria solidnych limuzyn o ewidentnej inspiracji amerykańskiej, o pojemności silnika zwiększonej najpierw do 3,2 dm3, a następnie do 3,7 dm3. Szczególnie aerodynamiczne linie Chryslera Airfiow można było odnaleźć w modelu PV 36 z 1935 r., nazwanego Carioca od bardzo wówczas popularnego amerykańskiego tańca. Wyprodukowany jedynie w 501 egzemplarzach był pierwszym pojazdem firmy o nadwoziu całkowicie ze stali i z niezależnym przednim zawieszeniem. W 1937 r. zostało wyprodukowane dwudziestopięciotysięczne Volvo, podczas gdy seria PV 51-57, produkowana w latach 1936-1945 w liczbie 6905 sztuk zamknęła okres przedwojennych limuzyn. Po wojnie pierwszym nowym modelem (pierwsze prototypy wypuszczono na drogę w 1942 r., a ostateczna wersja została zaprezentowana w 1944 r.), wprowadzonym do sprzedaży był w l946 r. PV60, z 6-cylindrowym silnikiem o pojemności 3,7 dm3. Pozostał nadal bliski amerykańskiej koncepcji samochodu lat trzydziestych i przez to miał niezbyt aktualną linię, ale zdołał odnieść znaczny sukces handlowy, głównie dzięki komfortowi, który zapewniał. Jednak prawdziwa rewolucja już miała nastąpić, gdy w 1944 r. powstał mały PV 444 - pierwsze popularne Volvo, wyposażone w nadwozie samonośne i silnik z zaworami w głowicy. Pierwsze dostawy dla klientów zostały zrealizowane dopiero w 1947 r., a sukces był olbrzymi, co obrazuje liczba prawie 200 000 sztuk, wyprodukowanych do 1958 r. W 1950 r. została ponadto uruchomiona jedna z tradycyjnie najbardziej udanych linii Volvo, Duett, pierwsze kombi z bardzo długiej i udanej serii. Oparty na podwoziu z podiużnicami handlowej wersji modelu PV 444, ten pojazd wprowadzał koncepcję samochodu oferującego dużą przestrzeń dla osób i bagażu nie tracąc nic z elegancji i komfortu właściwych limuzynom. Do 1969 r. Duett został wyprodukowany w 90 000 egzemplarzy. W 1957 r. pojawił się PV 121, nazwany później P 120 Amazon, limuzyna o niespotykanej konfiguracji 3-bryłowej 2- i 4-drzwiowej. Ten pojazd, który odniósł wielki sukces, został wyprodukowany do 1966 r. w liczbie 288 607 sztuk. Tego samego roku powstał nowy Amazon 144, który miał stanowić bazę produkcyjną Volvo do 1974 r. Do tego czasu Volvo osiągnęło poważne rezultaty w zakresie biernego bezpieczeństwa, podstawowego elementu swojego wizerunku, czego dowodem było zastosowanie już w modelu PV 444 nadwozia bazującego na sztywności kabiny i przedniej szybie warstwowej. W 1957 r. w Amazonie nadwozie miało wyodrębnione przednie i tylne strefy zgniotu. W 1966 r. zastosowano trzypunktowe zwijane pasy bezpieczeństwa, a następnie teleskopowy wał kierowniczy, napinacz pasów, przednie i boczne poduszki powietrzne. W 1965 r. w celu przezwyciężenia problemu stawek celnych, obowiązujących na produkty ze Szwecji, która jeszcze nie była członkiem Rynku Europejskiego, została uruchomiona produkcja w belgijskim zakładzie w Ghent. Tymczasem w 1972 r. Volvo odpowiedziało na konieczność poszerzenia gamy do dołu przez nabycie 33% pakietu akcyjnego DAF, co było działaniem przygotowawczym do przejęcia holenderskiej firmy w 1975 r. i założenia Volvo Car BV. Pierwszym modelem nowej holenderskiej filii było Volvo 66, pochodzące bezpośrednio od poprzedniego, o tej samej nazwie modelu DAF. Dopiero jednak w 1976 r. produkcja holenderska objęła zupełnie nowy pojazd, 343, rozwinięty następnie w model 360, który pozostał na rynku do 1989 r. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych gama Volvo opierała się na wielkich szwedzkich limuzynach serii 740/760, powstałej w 1982 r., odnowionej jako 940/960 w 1990 i nazwanej bez wprowadzenia zmian serią 90 w 1996 r. Do nich doszły bardziej kompaktowe modele 850, które przejęły w 1991 r. spadek po udanym modelu 240 i w 1996 r. zostały nazwane serią 70. Ofertę Volvo uzupełniały holenderskie serie 440/480 z 1988 r., zastąpione w 1995 r. przez Serię 40, rozwiniętą we współpracy z Mitsubishi, które na tej samej płycie podłogowej i w tym samym zakładzie w Born produkowało Carismy, przeznaczone na rynek europejski. Z umów międzynarodowych należy wspomnieć rozwinięcie razem z Renaultem serii silników modułowych 4-, 5- i 6-cylindrowych, stosowanych odpowiednio w seriach 40, 70 i 90. Francuska firma, z którą fuzja, przewidziana na początek lat dziewięćdziesiątych, nie doszła do skutku, miała 2,9% akcji Volvo, które ze swej strony było właścicielem 11% pakietu Renaulta. Od Renaulta pochodziły również silniki Diesla serii 40, podczas gdy wersje wysokoprężne serii 70 i 90 miały 6-cylindrowe silniki Volkswagena. Produkcja w 1995 r. wyraziła się łączną liczbą 370 000 pojazdów, a przekroczyła próg 200 000 sztuk w 1979 r. i 300 000 w 1991 r. Interesujący jest udział w całej produkcji wersji kombi, który wyniósł ponad 30%. Poza zakładami szwedzkimi i holenderskimi Volvo składa pojazdy w Kanadzie, Tajlandii, Malezji i Indonezji. |
|||
